http://www.psychologium.net/o-porazkach/ Just another WordPress weblog Tue, 07 Feb 2012 14:07:09 +0000 http://wordpress.org/?v=2.5 http://www.psychologium.net/o-porazkach/#comment-6133 Svan Tue, 21 Oct 2008 11:03:52 +0000 http://www.psychologium.net/?p=27#comment-6133 "Chciałbym, aby w takiej sytuacji osoba była zdolna do autentycznej refleksji na swój temat" Nie jestem pewna czy istotnie byłaby jest zdolna do takiej refleksji, jeżeli aby odczuć , ze osiąga w swoim życiu sukces potrzebuje aż tak silnych bodzców. Taka refleksja z całą pewnością nie pojawi się od razu-a może i wcale? Dobitny sposób uświadamiania poniesionej porażki, może zachwiac niestabilnym jeszcze poczuciem własnej wartości. Niestabilnym, bo wydaje mi się, ze ogromna rzesza osób szuka w takich programach potwierdzenia własnej wartości. I nie jest to chyba dobra droga. Jeśli owo poczucie jest ugruntowane w nas samych, możemy je wzmocnić?a co jeśli do tej pory było ono budowane jedynie w taki sposób? Gdy nasza wartość jest uzależniona od oceny innych? To troszeczkę tak, jakbyśmy poszukiwali wypełnienia, gromadząc kolejne kawałki ze świta zewnętrznego (relacji z ludźmi, własnego rozwoju czy po prostu przedmiotów materialnych). I tak lepimy wielkiego, pustego tytan na glinianych nogach. Bo pełnia nie bierze się z przydawania sobie kolejnych kawałków, ale raczej z porzucenia własnych wyobrażeń o doskonałości. Wracając wiec do zacytowanego na początku zdania-czasami dociera do nas taka refleksja, która powala nas na kolana, kiedy po prostu siedzimy z kubkiem kawy na ganku, albo gdy stoimy w kolejce po chleb?i w mnóstwie innych zupełnie prostych sytuacjach. Jak ktoś powiedział: kto ma czułe receptory nie potrzebuje silnych doznań. Może więc lepiej zadbać o te receptory, by refleksje rodziły się w nas, bez fajerwerków i porażek jakie ścinają nas z tych ?glinianych? nóg? “Chciałbym, aby w takiej sytuacji osoba była zdolna do autentycznej refleksji na swój temat”
Nie jestem pewna czy istotnie byłaby jest zdolna do takiej refleksji, jeżeli aby odczuć , ze osiąga w swoim życiu sukces potrzebuje aż tak silnych bodzców. Taka refleksja z całą pewnością nie pojawi się od razu-a może i wcale? Dobitny sposób uświadamiania poniesionej porażki, może zachwiac niestabilnym jeszcze poczuciem własnej wartości. Niestabilnym, bo wydaje mi się, ze ogromna rzesza osób szuka w takich programach potwierdzenia własnej wartości.
I nie jest to chyba dobra droga. Jeśli owo poczucie jest ugruntowane w nas samych, możemy je wzmocnić?a co jeśli do tej pory było ono budowane jedynie w taki sposób? Gdy nasza wartość jest uzależniona od oceny innych?
To troszeczkę tak, jakbyśmy poszukiwali wypełnienia, gromadząc kolejne kawałki ze świta zewnętrznego (relacji z ludźmi, własnego rozwoju czy po prostu przedmiotów materialnych). I tak lepimy wielkiego, pustego tytan na glinianych nogach. Bo pełnia nie bierze się z przydawania sobie kolejnych kawałków, ale raczej z porzucenia własnych wyobrażeń o doskonałości.
Wracając wiec do zacytowanego na początku zdania-czasami dociera do nas taka refleksja, która powala nas na kolana, kiedy po prostu siedzimy z kubkiem kawy na ganku, albo gdy stoimy w kolejce po chleb?i w mnóstwie innych zupełnie prostych sytuacjach.
Jak ktoś powiedział: kto ma czułe receptory nie potrzebuje silnych doznań.
Może więc lepiej zadbać o te receptory, by refleksje rodziły się w nas, bez fajerwerków i porażek jakie ścinają nas z tych ?glinianych? nóg?

]]>