po pierwsze na początek: nie cenzuruję wypowiedzi zamieszczanych tutaj. Mam wprowadzony system zatwierdzania postów do publikacji, który chroni mnie przede dwiema rzeczami: spamem i ewentualnymi wypowiedziami obraźliwymi i niekulturalnymi. Tylko takie rzeczy są blokowane, każda inna wypowiedź, nawet kontrowersyjna bedzie tutaj zamieszczona. Ponadto, prowadzenie tej strony jest jedną z moich działalności i nie zawsze mam możliwość ‘uwalniania’ nowych wpisów każdego dnia. Mamy też przecież sezon wakacyjny Podsumowując - wszystko z Twoją przeglądarką w porządku i wszystkie Twoje wpisy są zamieszczone, tak jak je napisałeś, prawda?

Teraz w odpowiedzi na Twoje słowa: ‘Tego jak “zachowuje” się człowiek oraz jakie są mechanizmy relacji międzyludzkich poznaje się głównie przez pryzmat własnych doświadczeń życiowych. To one (te pozytywne lub raczej negatywne - bo te ostatnie są raczej powodem szukania odpowiedzi na studiach) mogą wykrzywiać nasze postrzeganie pewnych faktów z życia ludzi oraz ich interpretację. Dlatego też bez “zaglądnięcia” we własne “Ja” i odpowiednie przeanalizowanie faktów ze swojej przeszłości może (i najprawdopodobniej będzie) negatywnie wpływać na rozumienie wiedzy (regułek, definicji) poznawanych na studiach.’ Właśnie w tym jest problem. Ludzie poznają i opracowują docierającą do nich rzeczywistość bardzo mocno z własnej perspektywy. A ta niestety zazwyczaj nie jest obiektywna lecz bardzo mocno zabarwiona własnymi doświadczeniami (często niekorzystnymi, jak słusznie piszesz). A to mogłoby bardzo zakłócać perspektywę patrzenia na inną osobę i jej problemy. W związku z tym, nauka obiektywnego, zdystansowanego względem swoich spraw patrzenia, jest niezbędna.

Jak już chyba wcześniej gdzies wyrażałem, poznanie swoich problemów i uporanie się z nimi ma dla przyszłego psychologa/terapeuty ogromną wartość. Tyle, że studnia psychologicznie nie są i nie powinny być na to nakierowane. Gdyby tak było, wyobrażasz sobie, że każdy studiujący psychologię musiałby, czy chce czy nie, poddawać się autoanalizie itd? Niektóre osoby po psychologi chcą pracować np w korporacjach w HR, lub marketingu i nie mają ochoty na analizowanie siebie, prawda? Nie jest im to z resztą do niczego potrzebne często. Warto też zwrócić uwagę, że zawody psychologa i psychoterapeuty, to dwa różne zawody. Własnie daltego dopiero na etapie kształcenia psychoterapeutycznego jest WYMÓG, podkreslam wymóg, przejścia określonej liczby godzin terapii własnej. Własnie po to, żeby z wykorzystaniem wiedzy, uporządkować siebie. To oczywiście także nie daje gwarancji, że osoba będzie odpowiednio ‘poprawna’. Pamiętajmy, że psychologowie i psychoterapeuci też są ludźmi ze swoimi myslami i uczuciami. Nie są tylko wyszkolonymi robotami pomocowymi. Naturalnie po to tak jest skonstruowany cykl kształcenia terapeutycznego, żeby zapewnić ich odpowiednie przygotowanie. Z pewnością ta grupa ludzi jest statystycznie najbardziej świadoma siebie i najbardziej zintegrowana wewnętrznie, niestety wyjątki też się zdarzają.

Pozdraiwam i zapraszam do dalszej dyskusji.

Dominik

Chyba miałem problem z przeglądarką, bo nie wyświetliła mojej wypowiedzi, która była już dodana do postów dobę wcześniej. Za wysnucie pochopnych wniosków z 14 sierpnia g.2.09 przepraszam.
.
Pozdrawiam

Wczoraj odpowiedziałem na Twoją polemikę z moją pierwszą wypowiedzią pod tym felietonem. Pojawiła się na tej stronie bardzo wcześnie rano, bo o tej godzinie ją też napisałem, ale widzę teraz, że jej nie ma. Wniosek mi się nasuwa tylko jeden - cenzurujesz wypowiedzi niewygodne dla Ciebie lub Twoich kolegów po fachu. Nie była to obraźliwa wypowiedź a jedynie moje zdanie wyrobione na podstawie obserwacji z życia. To oczywiście Twoja strona, więc masz prawo do kasowania niewygodnych sobie opinii, ale jak to świadczy o Twoim profesjonalizmie – raczej nienajlepiej skoro starasz się kneblować usta ludziom mającym inne zdanie od Twojego. Obawiam się, że trafiłem w samo sedno problemu i dlatego tak szybko ta wypowiedź została usunięta.

Słowa krytyki pod adresem psychologów nie są przejawem złośliwości, a jedynie chęcią podzielenia się swoimi przemyśleniami z osobą być może odpowiednią do dyskusji na ten temat. Jeżeli jednak została ona celowo usunięta przez Ciebie to wg mojej oceny jest to przejaw braku pewności siebie i efekt autorytarnego podejścia do ludzi (bierna agresja) – również często spotykane zachowanie w tej grupie zawodowej.

Pozdrawiam

Napisałeś: “Warto pamiętać też o tym, że nie jest przeznaczeniem studiów psychologicznych ‘uzdrawianie’ studentów, lecz poznanie przez nich tego, jak zachowuje się człowiek.”

Tego jak “zachowuje” się człowiek oraz jakie są mechanizmy relacji międzyludzkich poznaje się głównie przez pryzmat własnych doświadczeń życiowych. To one (te pozytywne lub raczej negatywne - bo te ostatnie są raczej powodem szukania odpowiedzi na studiach) mogą wykrzywiać nasze postrzeganie pewnych faktów z życia ludzi oraz ich interpretację. Dlatego też bez “zaglądnięcia” we własne “Ja” i odpowiednie przeanalizowanie faktów ze swojej przeszłości może (i najprawdopodobniej będzie) negatywnie wpływać na rozumienie wiedzy (regułek, definicji) poznawanych na studiach. To w oczywisty sposób przekłada się na wartość takiej osoby jako psychologa. Przykład: Na studiach inżynierskich nie uczy się tylko wzorów i definicji, ale również (a może i przede wszystkim) umiejętności ich wykorzystania w praktyce. Podobnie i tu. Sucha znajomość regułek nic nie daje – można się ich nauczyć samemu w domu. Psychologiem się jest dopiero, gdy się je rozumie i w odpowiedni sposób potrafi sie je zastosować – a to powinno się otrzymywać na studiach poprzez analizę siebie samego i ewentualnie innych studentów w ćwiczeniach prowadzonych przez wykładowców. Natomiast bez poznania siebie nie można się odpowiednio zdystansować do własnych uprzedzeń, kompleksów, które to wykrzywiają nam prawidłowe rozumienie tych definicji i w konsekwencji obraz pacjenta.

Poznałem (aktualnie już pracujących jako psycholodzy) osoby:
- których problemem była młodość spędzona w rodzinie alkoholików,
- które same są narkomanami (uzależnienie od pospolitej trawki),
- oraz najczęściej takie, których problemem jest frustracja na tle seksualnym wyniesione z okresu dojrzewania, a co za tym idzie uprzedzenia do płci przeciwnej.
Byłem wielokrotnie światkiem rozmów, po których byłem mocno zaskoczony uprzedzeniami, jakie posiadają te osoby, a pomimo to pracują w tym zawodzie jako psychoterapeuci.

Dlatego, obiegowa opinia o psychologach, która panuje w społeczeństwie jest w dużej mierze prawdziwa i jest to skutek wadliwego podejścia do szkolnictwa wyższego w tym zawodzie tzn. sztywnego uczenia (wkuwania) regułek, a zbyt małego „zagłębiania się w samego siebie”. Takie jest przynajmniej moje zdanie.

Pozdrawiam

Dzięki za bardzo interesujący wpis. W sporej części zgadzam się z Toim poglądem. Mam również wrażenie, że wiele (może nie większość jednak) osób idących na psychologię chce sobie poradzić z samym sobą. Czy to dobra droga? Nie wiem, może nie ta najlepsza. Pół biedy jeśli komuś rzeczywiście uda się rozpoznać lepiej samego siebie i być może wspomoże się psychoterapią i skutkiem tego rzeczywiście się uporządkuje. Gorzej gdy rzeczywiście problemy są poważne i nie uda się ich rozwiązać. Warto pamiętać też o tym, że nie jest przeznaczeniem studiów psychologicznych ‘uzdrawianie’ studentów, lecz poznanie przez nich tego, jak zachowuje się człowiek.
Warto pamiętać też o tym, że tylko pewna część osób kończących psychologię będzie pracować z drugim człowiekiem w sensie pomocy psychologicznej. Część osób w ogóle nie będzie pracowała w tym zawodzie, inne mogą pracować w HR lub reklamie. Ci, którzy obiorą drogę pomocy psychologicznej i tak często napotkają konieczność odbycia nauki w szkole psychoterapii, a tam jest już wymóg terapii własnej.

Pozdrawiam,

Dominik

Podsumowywując.
Uważam, że w większości osoby wybierające ten kierunek, to osoby z problemami szukające pomocy. Na studiach natomiast kładzie się zbyt duży nacisk na opanowanie pamięciowe regułek i definicji, a zbyt mały na “uzdrowienie” samego siebie a dopiero później naukę pomagania innym, ponieważ ich własne problemy mogą być dużym ograniczeniem.

tak, wspomniane przez Ciebie zależności są bardzo ważnym aspektem tematu relacji klient-terapeuta. Istnieje niebezpieczeństwo, że nieopanowana empatia może spowodować nadmierne zaangażowanie w świat klienta, ostatecznie ze szkodą dla niego samego i całego procesu terapeutycznego. W związku z tym, podczas kształcenia terapeutycznego, a przede wszytskim terapii własnej, psychoterapeuci uczą się jak jak sobie z tym radzić. Właśnie kończę post częściowo związany z poruszonym przez Ciebie tematem, prawdopodobnie jeszcze dziś go zamieszczę.